OPENINGSSHOW ST. AMANDUS

Op zaterdag 25 september werd het Ontmoetingscentrum St. Amandus geopend met een spetterende openingsshow, onder leiding van Hubert Schoenmaekers. De opening is een nieuwe mijlpaal in de geschiedenis van Kleine Spouwen. De deelnemers en de toeschouwers zullen de hele show en zijn hoogpunten niet snel vergeten.

Binnenkort vind je hier een relaas van de repetities en van de openingsshow.

Een foto-impressie kan je reeds via deze link bekijken.

RELAAS VAN EEN DEELNEMER

Dit voorjaar waaide er een gerucht door ons dorpje Kleine-Spouwen dat de ‘beroemde Kleine-Spouwenaar’ Hubert Schoenmaekers opnieuw bezig was met de voorbereiding van een nieuw spektakel. Dit ter ere van de opening van de vernieuwde zaal in ons klein landelijk idyllisch dorpje. Niet veel later kregen we een A4-tje in de brievenbus. Iedereen die wilde meewerken, werd vriendelijk uitgenodigd om een informatievergadering bij te wonen in ons dorpsschooltje, waar Hubert een tipje van de sluier zou lichtten.
Verschillende berggeiten begaven zich ook die avond naar het mooie vernieuwde schooltje en luisterden naar Hubert zijn relaas. We merkten dat hij alvast heel wat ideeën had. Een beetje verwarrend, verrassend, vreemd, maar hij sprak vol passie en overgave. Sommigen kenden hem al van vorige producties, anderen die hem nog niet zo goed kenden, wisten niet goed wat ervan denken… Wat gaat dit worden ? Durf ik hieraan mee te werken ? Wat ga ik moeten doen ? Ga ik daar de tijd voor hebben ? Kan ik dat wel ? Iedereen die wenste mee te werken, mocht een briefje invullen. En de meesten deden dat dan toch.
Snel daarna zagen we Hubert her en der opduiken. Hij had iedereen al een rol toebedeeld en de repetitie-schema’s werden in onze brievenbussen gepost… En zo gingen de repetities van start… Iedere avond 2 groepen, één uur per groep en de nieuwe turnzaal van het schooltje deed dienst als repetitie lokaal. En wat een inzet van Hubert… na een dag werken in de slagerij, nog zo lange avonden bezig zijn met regisseren. Maar het werden wel leuke, plezante en vaak ook warme avonden…
Soms verwarrend, erg vernieuwend, ook vermoeiend, maar vooral uitdagend en soms wel frustrerend als het niet onmiddellijk lukte… We hoorden van anderen spannende dingen, we zagen al stukken van decors en kleding opduiken en keken erg uit naar de eerste algemene repetitie in de turnzaal met als publiek alle deelnemers.
Het was tijdens de eerste algemene repetitie prachtig om te zien, hoe iedereen enthousiast was en de dynamiek zag je zienderogen groeien. De bezieling die Hubert wilde, kwam tevoorschijn. Iedereen werd aangewakkerd door het enthousiasme van de anderen. We klapten, lachten, kregen rillingen, waren ontroerd… We hadden een eerste beeld, voelden ons echt een deel van het geheel en dat maakte de repetities achteraf nog des te leuker.
De volgende algemene repetitie op zondagnamiddag ging voor de eerste keer door in de zaal met een echte catwalk, geen geïmproviseerde zoals deze in de sportzaal met de kleurrijke kegeltjes. We kregen het even benauwd ;-) Gaan we van die catwalk niet afvallen? Is dat stevig genoeg? Breed genoeg voor de grote groepen?
Eerst hield Hubert een lange toespraak! Ontroerend mooi! Iedereen werd figuurlijk in de bloemetjes gezet en de berggeiten mochten ook niet ontbreken! We waren immers talrijk vertegenwoordigd! Achteraf deden we 2 maal de volledige show. Eerste maal kregen we nog aanwijzingen, tweede maal aan één stuk door. Spannend… en zoals het meestal gaat op generale repetities, liep er af en toe ook wel iets mis. Maar om half 7 konden we moe maar met een tevreden gevoel afsluiten.
Afspraak eerste generale repetitie met publiek. Amai, voor velen onder ons, die nog nooit op een podium stonden, was dit toch wel een heel grote stap. Eerst teleurstelling; de doeken op het podium hingen nog niet en de kelder mochten we niet gebruiken als kleedkamers omdat de trap naar de kelder pas betegeld was. Daarom werd de gloednieuwe keuken onze kleedkamer. Mannen, vrouwen, kinderen, allemaal samen. Maar niemand grommelde, eerder gelach, gezwans en plezier . Zoals altijd werd het een vrolijke bende. Iedereen hielp elkaar. Het werd er chaotisch plezant!
De show verliep vrij goed. Maar ons publiek, dat bestond uit diegenen die geen kaarten hadden kunnen bemachtigen of niet konden op de data van de voorstellingen, was niet echt enthousiast. Ze klapten, maar meer dan dat ook niet. Er was niet echt sfeer, de magie was er niet of nog niet. Dat kon ook niet, ze zagen ons klaarstaan in de zaal, over het podium lopen als anderen nog bezig waren… en Hubert stelde ons daarom voor om de vrijdagavond nog eens opnieuw te oefenen. Op een tiental personen na die niet konden owv verplichtingen of werk, was iedereen er vrijdag weeral bij. Vrijdagavond hingen de gordijnen er, de kelder was beschikbaar en dat maakte het al realistischer en aangenamer. Alles verliep vlotjes, Hubert was enthousiast en wij ook! Iedereen was ervan overtuigd dat deze avond ons een extra veilig gevoel had gegeven en dat hadden we nodig. We voelden ons klaar om ons ertegenaan te smijten op de officiële openingsavond en nog belangrijker, we hadden er zin in om het aan iedereen uit het dorp te tonen!
De zaterdagavond rond 18u sijpelden de deelnemers stilletjes binnen in de kelderruimte. De vrouwen waren al bij de kapper langsgegaan, sommigen kregen een echte metamorfose, door de visagiste en de kapper die ter plaatse kwamen. De zenuwen slopen er stilletjes in. Maar toch werd er ook nog wel plezier gemaakt. En dan het startsignaal!!!! Effe slikken, eerste groepen stonden klaar….
Eerste groep kwam terug beneden en de positieve geluiden volgden. Een enthousiast publiek, de zaal zat overladen vol, iedereen voelde zich super, het kon echt niet meer stuk ! En voor diegenen die nog moesten optreden, was dat hetgeen we wilden horen natuurlijk. Een uurtje show en het einde was er al. Het klinkt cliché, maar de show ging zo snel. Goddank mochten we nog een tweede maal optreden die avond, met nog een enthousiaster publiek, want anders zouden we het niet eens goed beseft hebben.
Achteraf was de receptie bij de toeschouwers een enorme ontlading. We werden onthaald als echte artiesten! Uren werd er nagepraat over hoe mooi en speciaal en verrassend het wel was. En de notabelen waren enorm verrast door het grote aantal deelnemers van zo een klein dorpje dat zich belangeloos had ingezet om er een onvergetelijke avond van te maken. Dat wilden we natuurlijk horen! Hubert werd op handen gedragen door iedereen! En of hij het verdiend had, onze held, onze motivator, onze bezieler, … afin een voorbeeld voor ons allen !
Zondagavond deden we het dan nog éénmaal over en na de receptie ontstond er nog spontaan een fuif op de catwalk. De vrienden van Vincent en Hubert trokken het op gang en de deelnemers, ondertussen gewoon om op de catwalk te lopen en in the picture te staan, fuifden vol overgave mee. Het werd een knallend feestje met de nodige drank en de meest foute muziek, maar oh zo leuk !!!
En nu … nu kijken we uit naar nog… Nog meer van dat ! Aub ! Samenzijn met mensen uit je dorp, uit je gehucht … terug zoals in vroegere tijden, waar samen-zijn in een dorp doodgewoon gewoon was !!!!

Annemie.